Lisanne vond meer dan een huis: ze vond haar thuis

Op een zonnige ochtend zwaait Lisanne (32 jaar) de voordeur open van haar nieuwbouwwoning in Nieuwleusen. Ze woont hier sinds eind maart 2024 en straalt nog steeds als ze over haar nieuwe huis vertelt. Hiervoor woonde ze ruim tien jaar in een klein appartement in Zwolle. “Prima om te starten hoor,” zegt ze, “maar ik miste gewoon een tuin. Een plek waar ik even kon zitten of tuinieren.” Toen ze besloot te verhuizen, wist ze één ding zeker: haar volgende woning moest een tuin hebben.

Lisanne zocht een eengezinswoning met meerdere kamers: een werkkamer, een ruime zolder én een fijne woonkamer. Het liefst een nieuwbouwwoning, want dat had haar grote voorkeur.
Toen ze de advertentie op De Woningzoeker zag, was ze in één klap verkocht. “De impressie sprak me direct aan”, vertelt ze. “Ik dacht: snel reageren!” Ze stond niet bovenaan de lijst, maar dankzij bijna 7,5 jaar inschrijfduur en de weigeringen van anderen werd ze tóch uitgenodigd.

Ze heeft dan ook een belangrijke tip voor woningzoekenden: “Schrijf je op tijd in, het liefst al op je 18e, zodat je alvast inschrijfduur opbouwt. Toen ik deze woning kreeg, heb ik me diezelfde dag weer ingeschreven. Je weet nooit wanneer het nodig is.”

Een start met dubbele gevoelens
De oplevering verliep anders dan ze had verwacht. Lisanne was ziek, maar wilde de sleuteloverdracht niet missen. “Ik voelde me erg slecht en had weinig energie – niet zoals ik me die dag had voorgesteld”, zegt ze eerlijk. “Maar daarna voelde ik me zó trots. Ineens stond ik in mijn eigen huis. Het voelde als een stap van mijn jeugd naar volwassenheid.”

Eerst kleiner, daarna groter dan gedacht
Bij de eerste binnenkomst schrok Lisanne even. De woonkamer leek, door de nog grijze betonnen muren, kleiner dan ze zich had voorgesteld. Maar toen er eenmaal kleur op de muren zat, voelde alles lichter en groter. “Je ziet dan pas echt wat je met de ruimte kunt doen”, zegt ze. Boven bleek de woning juist verrassend groot. Lisanne maakte in haar mediakamer een kantoorhoek en heeft zelfs nog ruimte over. “Ik heb het precies zo ingericht zoals het bij mij past.”

Jonge buurt, nieuwe energie
In de straat voelde Lisanne zich meteen thuis. De buurt bestaat vooral uit jonge mensen die rond dezelfde tijd de sleutel kregen, wat direct een band schept. “Dat merk je meteen op straat. Iedereen begint opnieuw en dat geeft zo’n leuke dynamiek.” Er ontstaan spontane gesprekjes op straat, gezamenlijke activiteiten, en toch is er altijd genoeg ruimte om gewoon je eigen ding te doen. 

Lisanne draagt graag haar steentje bij aan een fijne buurt. Soms raapt ze zwerfafval op of denkt ze mee met buren. “Zo maken we samen een fijne wijk.”

Soms lastig, maar leerzaam
Niet alles ging vanzelf. Vooral de communicatie over kleine aanpassingen in huis verliep soms stroef. “Voor een andere kleur wandschakelaar moet je al een formulier invullen. Ik snap dat VechtHorst wil bijhouden wat er verandert, maar de communicatie kon voor mij soms net iets vriendelijker”, vertelt ze. Ze deelde haar ervaringen al via het luisterpanel dat VechtHorst eind vorig jaar organiseerde. “Ik vind het belangrijk dat processen soepel verlopen, niet alleen voor mij, maar voor alle huurders. Kijk eerst samen naar wat wél kan, dan voelen bewoners zich serieus genomen.”

Van huis naar thuis
Het moment dat de eerste meubels binnen stonden, was het echte begin van een thuis. “Toen voelde het ineens helemaal als mijn eigen plek, en zag ik wat ik allemaal met de ruimte kon doen.” Ze koos haar meubels zorgvuldig. “Het is rustig, stijlvol en voelt precies zoals ik het wilde.”

In haar woonkamer geniet Lisanne elke dag van de stilte in de wijk. “Hier kan ik helemaal tot rust komen. Dat voelt onbetaalbaar.” Ze kijkt om zich heen en glimlacht. “Ik ben hier zó op mijn plek. Ik blijf hier graag nog heel lang wonen.”